ارتودنسی جبرانی یا کاموفلاژ (ارتودنسی بدون جراحی فک)


Teeth-Closeup-WEB-2000x1200

ارتودنسی کاموفلاژ به معنی درمان انحراف اسکلتی زمینه‌ای بدون اینکه در واقع انحراف اسکلتی اصلاح شود، می‌باشد. کامفولاژ یک اصطلاح عمومی است که به استفاده از بریس‌های ارتودنسی و سایر روش‌های درمانی به منظور حرکت دندان‌ها به طرف موقعیت‌های مناسب جهت پنهان کردن ناهنجاری اسکلتی زیرین گفته می‌شود. درمان ارتودنسی کاموفلاژ یک گزینه‌ی مطلوب در زمانی است که جراحی ارتوگناتیک ترجیح داده نمی‌شود. این روش شامل ایجاد فضا از طریق سایش دندان‌ها، کشیدن دندان و سپس حرکت دندان‌ها به طرف این فضا جهت اصلاح نیمرخ صورت است.

بسیاری از افراد درجات مختلفی از ناهنجاری فک را تجربه می‌کنند بطوری که فک بالا یا پایین نسبت به دیگری بزرگ‌تر یا کوچک‌تر می‌باشد. ارتودنسی کاموفلاژ بسیار شایع بوده و معمولاً نتایج بسیار خوبی را بدون نیاز به جراحی فراهم می‌کند. برای اطلاعات بیشتر درباره ارتودنسی کاموفلاژ یا جبرانی و یا رزرو نوبت در کلینیک تخصصی ارتودنسی دکتر عبدالهی می‌توانید با شماره‌های 02122799264 و 02122799232 تماس حاصل فرمایید.

افراد واجد شرایط

  • بیمارانی که برای اصلاحات رشدی مسن هستند.
  • انحراف اسکلتی خفیف تا متوسط
  • ابعاد مناسب صورت بطوری که صورت نه زیاد کوتاه و نه زیاد بلند باشد.

افراد فاقد شرایط

  • انحراف‌های اسکلتی عمودی شدید کلاس ۱، کلاس ۲ و کلاس ۳
  • نامرتبی و بیرون زدگی شدید دندان‌های پیش
  • بیماران دارای پتانسیل رشد عالی

دسته‌بندی ارتودنسی کاموفلاژ

  • کاموفلاژ کلاس ۲
  • کاموفلاژ کلاس ۳
  • کاموفلاژ عدم تقارن
  • کاموفلاژ اپن بایت اسکلتی

کاموفلاژ کلاس ۲

kamofelj1

کاموفلاژ کلاس ۲ می‌تواند به سه شکل باشد:

عقب کشیدن دندان‌های جلوزده‌ی پیش فک بالا

این روش معمولاً همراه با کشیدن دندان‌های آسیای کوچک فک بالا و حرکت دادن دندان‌های جلویی به طرف عقب و فضای خالی شده می‌باشد. محافظت از انکوریج بدون اینکه دندان‌های خلفی فک بالا جلو بیایند، مهم است.

جابه‌جایی دندان‌های هر دو قوس دهان با حرکت دندان‌های بالا به عقب و دندان‌های پایین به جلو

در این روش با دستگاه‌های ثابت این کار با کش‌های کلاس ۲ انجام می‌شود. واکنش معمول به کش‌های کلاس ۲ یا معادل‌های آنها به عقب کشیدن متوسط قوس بالا، جابه‌جایی اساسی روبه جلوی قوس پایین، ازدیاد طول دندان‌های پیش بالا و دندان‌های آسیای پایین و چرخش سطح اکلوزال به طرف پایین در جلو و به طرف بالا در عقب می‌باشد.

دو مشکل بزرگ در انجام این کار این است که نتیجه‌ی آن ممکن است نه پایدار باشد و نه از نظر زیبایی قابل قبول باشد.

اول اینکه حرکت قوس پایین به طرف جلو باعث می‌شود که دندان‌های پیش در موقعیت ناپایداری قرار بگیرند، بطوری که یا بیمار برای همیشه از نگهدارنده استفاده می‌کند یا برگشت به حالت افزایش اورجت و بهم ریختگی دندان‌های پیش پایین به علت در تماس بودن آنها با زبان، رخ می‌دهد. در صورتی که دیپ بایت با این الگوی حرکت دندان اصلاح شده باشد، احتمال بازگشت آن وجود دارد زیرا دندان‌های پیش پایین بعد از حرکت به عقب بیرون می‌آیند.

دوم اینکه حرکت دندان‌ها موجب برجسته شدن ظاهر بدون چانه‌ی بیمار می‌گردد، زیرا لب پایین به جلو می‌رود اما بافت نرم چانه با چرخش فک پایین به طرف پایین و عقب، به طرف عقب حرکت می‌کند. بیرون زدگی دندان‌های پیش بالا موجب افزایش به نمایش گذاشتن دندان‌ها شده و ممکن است منجر به ایجاد لبخند لثه‌ای شود.

به این دلایل، استفاده از کش‌های کلاس ۲ برای دندان‌ها تقریباً هیچوقت رضایت بخش نخواهد بود. نه تنها نتیجه ناپایداراست بلکه در پنهان کردن ناهنجاری زمینه‌ای ناموفق بوده و می‌تواند باعث مشخص‌تر شدن بدشکلی دندان‌ها و فک شود.

اجرای ژنیوپلاستی برای حرکت چانه به طرف جلو گاهی اوقات می‌تواند درمان این نوع مشکل را از لحاظ زیبایی قابل قبول کند.

جابه‌جایی چانه یا بینی

جابه‌جایی چانه و یا بینی با استفاده از عمل ژنیوپلاستی و رینوپلاستی می‌تواند به عنوان کاموفلاژ در نظر گرفته شود، زیرا هیچ کدام از این عمل‌های جراحی تناسب‌های فک زیرین را تغییر نمی‌دهند. یک راه برای بهبود تعادل بین دندان‌های پیش پایین و چانه حرکت چانه به طرف جلو است. گاهی اوقات برجسته کردن چانه می‌تواند مشکل زیبایی ناشی از ناهنجاری فک پایین را برطرف کند. اما انجام این اصلاح فکی به جای اصلاح دندانی-فکی بیشتر مستعد ایجاد نتایج نامطلوب می‌باشد و به ندرت موجب دستیابی به نتایج رضایت بخش خواهد شد.

از لحاظ تئوری، کاهش اندازه‌ی بینی یک روش درمانی برای بیرون زدگی فک بالا است. همانطور که پیش‌تر ذکر شد، گاهی اوقات این کار ممکن است باعث شود که عقب رفتن دندان‌های پیش برای بیمار از لحاظ زیبایی قابل قبول‌تر باشد، اما به ندرت امکان دارد که جراحی بینی به تنهایی یک عمل واقع بینانه برای درمان جراحی مشکل کلاس ۲ باشد.

کاموفلاژ کلاس ۳

kamofelj2

kamofelj3

کاموفلاژ کلاس ۳ دشوارتر از نوع کلاس ۲ است، نه به این دلیل که حرکت دندان دشوارتر است بلکه به این دلیل که دستیابی به زیبایی قابل قبول سخت‌تر خواهد بود. مشکل این است که بیشتر بیماران مبتلا به ناهنجاری کلاس ۳ دارای مقداری جبران دندانی هستند که در حین رشد ایجاد شده است. بطور معمول دندان‌های پیش بالا حداقل تا حدی جلوتر از فک پایین هستند، در حالی که دندان‌های پیش پایین راست بوده و نسبت به چانه به عقب متمایل هستند.

کاموفلاژ کلاس ۳ از لحاظ منطقی برعکس کاموفلاژ کلاس ۲ است،‌ که بر اساس عقب کشیدن دندان‌های پیش پایین، جلو کشیدن دندان‌های پیش بالا و کاهش برجستگی چانه با عمل جراحی و نیز چرخاندن فک پایین به طرف پایین و عقب می‌باشد. به منظور اصلاح کراس بایت قدامی تنها با درمان ارتودنسی جلو کشیدن دندان‌های پیش بالا و عقب کشیدن دندان‌های پیش پایین ضروری خواهد بود.

دندان‌های پیش بالا به طرف جلو متمایل شده‌اند و این حالت تبدیل به یک مشکل زیبایی می‌شود، اما حرکت ریشه‌ها به سمت جلو دشوار بوده و بر انکوریج فشار وارد می‌کند. برای تمام اهداف عملی، پیچاندن ریشه‌ها به طرف دندان‌های پیش بالا به این معنی است که عقب رفتن بیشتر دندان‌های پیش پایین ضروری است. این امر بزرگ‌ترین مشکل در کاموفلاژ ارتودنسی است؛ عقب رفتن دندان‌های پیش پایین برای افزایش برجستگی چانه باعث پنهان شدن آن نمی‌شود. مگر در صورتی که دندان‌های پیش پایین جلو آمده باشند، عقب کشیدن به مقدار جزئی از لحاظ زیبایی قابل قبول است.

مال‌ اکلوژن خفیف فک پایین و اوربایت متوسط را می‌توان با حرکات دنتوآلوئولار اصلاح کرد. کش‌های کلاس ۳ با یا بدون کشیدن دندان به منظور پنهان کردن ناهنجاری اسکلتی مورد استفاده قرار گرفته و منجر به ایجاد نیمرخ قابل قبول صورت می‌شود. ناهنجاری‌های کلاس ۳ با مال ‌اکلوژن خفیف فک پایین و بهم ریختگی دندان‌ها را می‌توان با طرح‌های مختلف کشیدن دندان از جمله کشیدن چهار دندان آسیای کوچک (دندان‌های آسیای دوم فک بالا و دندان‌های آسیای اول فک پایین)، کشیدن دو دندان آسیای کوچک پایین (دندان‌های آسیای اول یا دوم فک پایین) یا کشیدن دندان‌های فک پایین اصلاح کرد.

در صورتی که این کار باعث اصلاح مشکلات دندان شود اما بدشکلی صورت را پنهان نکند، دو احتمال برای کاموفلاژ جراحی اضافه وجود دارد؛ گرافت انلی برای جلوی فک بالا و ژنیوپلاستی کاهنده. در صورتی که جابه‌جایی فک پایین بین cr و co(شیفت فک پایین هنگام بسته شدن) وجود داشته باشد باید شناسایی شده و در جلسه‌‌ی ثبت سوابق ثبت گردد. جابه‌جایی‌ها می‌توانند یک عامل مهم در تصمیم‌گیری برای انجام روش‌های جراحی و غیرجراحی در برخی بیماران باشند.

کاموفلاژ عدم تقارن

هنگامی که عدم تقارن صورت وجود داشته باشد، حتی در صورتی که عدم تقارن عمدتاً در فک پایین باشد، احتمال دارد که بینی به همان جهت چانه متمایل شود و معمولاً جبران دندانی خط وسط دندان را نسبت به خط وسط اسکلتی نزدیک‌تر می کند. با درمان کاموفلاژ، ممکن است نتوان خط وسط دندان را بطور کامل اصلاح کرد (جراحی فک برای این کار ضروری خواهد بود).

در این صورت تاکید باید بر روی اصلاح خط وسط دندان در فک بالا باشد، زیرا محسوس‌تر بوده و نقش مهمی در زیبایی دندان دارد در حالی که خط وسط دندان در فک پایین تنها از نزدیک قابل مشاهده می‌باشد. هرچند خط وسط‌های اسکلتی مهم هستند. حرکت چانه از طریق استئوتومی لبه‌ی پایین در مقایسه با روش‌های دو طرفه‌ی راموس فک پایین یا استئوتومی lefort I می‌تواند در پنهان کردن عدم تقارن فک بسیار موثر باشد.

اصلاح پایین صورت و عدم تغییر شکل بینی باعث می‌شود که عدم تقارن محسوس‌تر شود بنابراین عدم تقارن بینی باید در مرحله‌ی برنامه‌ریزی درمان در نظر گرفته شود. به عقب انداختن رینوپلاستی تا زمانی که سایر مشکلات برطرف شده باشند در صورتی که بیمار متوجه فرایند درمان باشد، قابل قبول است.

کاموفلاژ اپن بایت اسکلتی

kamofelj4

چندین تکنیک برای درمان ارتودنسی در بیماران مبتلا به اپن بایت اسکلتی توصیه می‌شود. بیشتر این روش‌ها به منظور به داخل راندن دندان‌های خلفی یا حداقل جلوگیری از بیرون آمدن دندان‌های آسیای بزرگ جهت کاهش یا کنترل ارتفاع جلوی صورت طراحی شده‌اند. در ادامه اصول درمانی که برای بیماران مبتلا به اپن بایت اسکلتی مطرح شده‌اند، ارائه می‌گردد:

  • پیشگیری از جلو آمدن دندان‌های خلفی در بالا
  • پیشگیری از بیرون آمدن دندان‌های آسیای بزرگ در پایین
  • حفظ یا ایجاد انحنا
  • پرهیز از کش‌های کلاس ۲ و کلاس ۳ زیرا هر دو باعث بیرون آمدگی دندان‌های خلفی می‌شوند.
  • کش‌های عمودی قدامی معمولاً توصیه نمی‌شوند زیرا دندان‌های پیش اغلب بیش از حدی بیرون آمده‌اند که بتوانند ارتفاع بیش از حد جلوی صورت را جبران کنند.
  • اگر نیاز به کشیدن دندان باشد هرچه این دندان عقب‌تر باشد بهتر است.
  • از اتصال دندان‌های آسیای دوم  به سیم باید اجتناب شود زیرا هنگامی که سیم ارتودنسی بر روی آنها قرار می‌گیرد تمایل به بیرون آمدن دارند.

به اشتراک بگذارید:

wer
5wu